The tone we set in peacemaking is everything. Without an approach of curiosity, candour, and honesty we can be assured that progress will stop. In a peacemaking conversation there is always more to communicate than the content of the contentious issue. The tiny symbols of timing, dress, place and body language all make a difference and may open or close doors. Appropriate gift giving may be a critical part of this language in some cultures. This is true in the global tangle of conflicts but it is also true at the community and institutional levels.

Listening takes into account deeper nuanced messages that are closer to the heart. This path of interested, curious, listening comes about when we trust the preconscious and semi conscious levels of our lives. We can assume other peoples have found their own ways to be at home with those inner messages. Peacemaking, sometimes called diplomacy, is possible when there is a road. Roads are built between us by adventures of nonverbal and verbal communication over a longer period of time. Nations do this on a grand scale, the rest of us do it one on one.

During a trip to Iraq I joined a CPT team member in a visit to a family in a hard to find neighbourhood on the outskirts of Baghdad. The family had contacted our team some weeks earlier because one of their sons had disappeared early in the occupation, and they were desperate to find him. The taxi driver who took us was hesitant because he was not familiar with the community. Nevertheless, we set out on our search.

After an hour’s drive we reached the neighbourhood where we repeatedly asked for more specific directions. People were cautious. After many turns on deteriorating side roads we finally reached the street where local people pointed us to the house. The family invited us in and recalled their request for help and inquired about our work. The discussion seemed stalled for a time as tea was served. Suddenly the man of the house announced that the son had been released three weeks earlier. We were relieved but there seemed to be a continuing pall over the room as more tea arrived. Then we asked if the son was available so that he could tell us his story. They said someone would go find him. We waited.

Suddenly the former detainee burst into the room. He began shouting at us. In his shouts he appealed to a situation in Egypt where people like him are mistreated and the Americans support the government. His voice was loud and animated. We listened in confused silence. After a time we asked if he could tell us about his recent detention and what transpired. He replied with another diatribe on how awful things were, then paced back and forth in the room as his elders tried to quiet him down. A third time he lashed out at us whereupon his parents prevailed upon a relative to take him from the room. They told us that he had been inclined to these kinds of emotional responses since his release. He was not like that before, they said.

After a few more polite exchanges we left and then began the task of decoding the contrasting tones of our exchange. Had the former detainee been severely mistreated or even shamed and was his behaviour, as suggested by the parents, the result of traumatic interrogation? Or was he communicating a rising anger and bitterness of one Baghdad community in the early stages of occupation? In dozens of meetings with Middle East families I had only once encountered an outburst like this. In Middle East society this kind of behaviour is rare in early get acquainted meetings. However expressions of anger may occur later as a part of a larger process of negotiations.

On reflection later I believe that the son’s behaviour probably reflected all of the above and more. The fact that the family presented the son to us after a time of ambivalence suggests that they thought it would be safe for them if we met the son despite the unsettling nature of what was to come. The son’s message included revenge, fear, and hatred. My mistaken inclination at the time was to simply see his diatribes as the expression of anger over detainment. I was wrong. Although he may have carried conscious and subconscious pain, that pain had a real source in the unfolding events and deserved an interpretation by me that reached beyond the psychological. I failed to read the loud tones, and preferred to confine my interpretation of events to polite Middle Eastern coffee and tea hospitality. Had I listened more deeply I could have anticipated the enormous outbreak of violence and revenge in communities like his in the coming two years.

In real listening we don’t necessarily learn so much that is new. Actually we simply recognize much of what we already know. The catch is that we all have highly-developed systems of sorting, judging and eliminating information that either doesn’t fit or makes us uncomfortable. We train ourselves to do that. By listening more deeply to outbursts, to body language and the choice of words we get hints that can move peacemaking along because we know where to get started with warnings, activism and interpretation. In real listening my impatience, prejudice, and need to analyse is overcome. I let the messenger’s total communication affect me.

In my experience I know when I have listened because my energy becomes more animated with a sense of connection to the person and the larger context. Compassion and concern are awakened. I am allowed at least for a moment to hear not just words but the intent of the person and this gives me a sense of connection to the person and also to the universal. I know that the analytical have its place and will come later. In the moment of connection my whole bodies including all five senses are listening.

Over the years I have had many opportunities to introduce learning tour participants and leaders to difficult situations where justice was broken and people were angry. I joined my colleagues from the West often with our trusty notebooks where I would jot down words and names that were spoken, copiously attempting to keep a perfect record only to discover later that my notes failed miserably to capture the power of the exchange that I remembered. Only rarely did our local colleagues have notebooks but often I found their memory of the encounter more reliable. Eventually I learned that my notebook was a filter that I mistakenly hoped could catch the truth.

We live in a time when the fabric of the community of nations could be thoroughly tested. We are tempted to rush in with analyses that lead to solutions of threat and force especially when we have power. When we do that we may get lucky for a time. But our luck will inevitably run out and no amount of power or threat will force the peace.

We can set a different tone by listening deeply from the heart. The time has come to bring compassionate listening to fragile relationships from the community level to the palaces of the world.

Donner la tonalité : Communication en conflit
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
La tonalité que nous donnons dans le rétablissement de la paix est tout. Sans approche de curiosité, de franchise, et d'honnêteté nous pouvons être assurés que le progrès s'arrêtera. Dans une conversation de rétablissement de la paix il y a toujours plus à communiquer que la teneur de la question controversable. Les symboles minuscules de la langue de synchronisation, de robe, d'endroit et de corps toute la marque une différence et peuvent s'ouvrir ou les portes étroites. Donner approprié de cadeau peut être une partie critique de cette langue dans quelques cultures. C'est vrai dans l'embrouillement global des conflits mais il est également vrai à la communauté et aux niveaux institutionnels.

L'écoute tient compte de plus profond nuanced les messages qui sont plus près du coeur. Ce chemin d'intéressé, curieux, écoutant vient au sujet de quand nous faisons confiance aux niveaux conscients preconscious et de semi-finale de nos vies. Nous pouvons supposer que d'autres peuples ont trouvé leurs propres chemins d'être à la maison avec ces messages intérieurs. Le rétablissement de la paix, parfois appelé la diplomatie, est possible quand il y a une route. Des routes sont construites entre nous par des aventures de communication non-verbale et verbale sur une plus longue période. Les nations font ceci sur une échelle grande, le reste de nous pour la faire un sur un.

Pendant un voyage vers l'Irak j'ai joint un membre d'équipe de CPT dans une visite à une famille dans un dur pour trouver le voisinage sur les périphéries de Bagdad. La famille avait contacté notre équipe quelques semaines plus tôt parce qu'un de leurs fils avait disparu tôt dans le métier, et ils étaient désespérés pour le trouver. Le conducteur de taxi qui nous a pris était hésitant parce qu'il n'était pas au courant de la communauté. Néanmoins, nous avons visé sur notre recherche.

Après que la commande d'une heure nous ait atteint le voisinage où nous avons à plusieurs reprises demandé des directions plus spécifiques. Les gens étaient prudents. Après que beaucoup de tourne les routes latérales détériorantes dessus nous avons finalement atteint la rue où local nous peuplons aigu à la maison. La famille nous a invités dedans et a rappelé leur demande d'aide et s'est enquis au sujet de notre travail. La discussion a semblé calée pendant un certain temps pendant que le thé était servi. Soudainement l'homme de la maison a annoncé que le fils avait été libéré trois semaines plus tôt. Nous avons été soulagés mais là semblés pour être un cercueil continu au-dessus de la salle pendant que plus de thé arrivait. Alors nous avons demandé si le fils était disponible de sorte qu'il ait pu nous dire son histoire. Ils ont dit que quelqu'un irait le trouvent. Nous avons attendu.

Soudainement l'ancien détenu a éclaté dans la salle. Il a commencé à crier à nous. Dans ses cris il a fait appel à une situation en Egypte où les gens comme lui sont maltraités et les Américains soutiennent le gouvernement. Sa voix était forte et animée. Nous avons écouté dans le silence confus. Après un moment nous avons demandé s'il pourrait nous dire au sujet de sa détention récente et ce qui a transpiré. Il a répondu avec une autre diatribe sur à quel point les choses terribles étaient, puis entraîné dans les deux sens dans la chambre en tant que ses aînés essayés à la tranquillité il vers le bas. Une troisième fois il s'est précipité à nous sur quoi ses parents ont régné sur a relatif le prennent de la salle. Ils nous ont indiqué qu'il avait été incliné à ces genres de réponses émotives depuis son dégagement. Il n'était pas comme celui avant, ils ont dit.

Après que quelques échanges plus polis que nous avons laissé et avons puis commencé le charger de décoder les tonalités contrastantes de notre échange. L'ancien détenu était-il avait-il été sévèrement maltraité ou même shamed et son comportement, comme suggéré par les parents, le résultat de l'interrogation traumatique ? Ou communiquait-il une colère et une amertume se levantes de l'une communauté de Bagdad aux parties du métier ? Dans les douzaines de réunions avec des familles de Moyen-Orient je seulement avais par le passé rencontré un accès comme ceci. Dans la société de Moyen-Orient ce genre de comportement est dedans tôt rare obtiennent des réunions au courant. Cependant les expressions de la colère peuvent se produire plus tard comme partie d'un plus grand processus des négociations.

À la réflexion plus tard je crois que le comportement du fils a probablement reflété tout les ci-dessus et plus. Le fait que la famille nous a présenté le fils après qu'un moment de l'ambivalence suggère qu'ils l'aient pensé serait sûr pour eux si nous rencontrions le fils en dépit de la nature ébranlante de ce qui était de venir. Le message du fils a inclus la vengeance, la crainte, et la haine. Mon inclination erronée était alors de voir simplement ses diatribes comme expression de colère au-dessus de détention. J'avais tort. Bien qu'il ait pu avoir porté la douleur consciente et subconsciente, cette douleur a eu une vraie source dans les événements de déploiement et a mérité une interprétation par moi qui a atteint au delà du psychologique. Je n'ai pas lu les tonalités fortes, et ai préféré confiner mon interprétation des événements au milieu poli - hospitalité orientale de café et de thé. M'ai eu ai écouté plus profondément je pourrais avoir prévu l'énorme manifestation de violence et la vengeance dans les communautés comme le sien en prochaines deux années.

Dans vraie l'écoute nous n'apprenons pas nécessairement tellement qu'est nouveau. En fait nous identifions simplement beaucoup de ce que nous savons déjà. Le crochet est que nous tous avons les systèmes fortement développés d'assortir, de juger et d'éliminer l'information que ne nous adapte pas ou ne rend pas inconfortables. Nous nous formons pour faire cela. En écoutant plus profondément des accès, à la langue de corps et au choix des mots nous obtenons les conseils qui peuvent déplacer le rétablissement de la paix le long parce que nous savons où obtenir commencés par des avertissements, l'activisme et l'interprétation. Dans la vraie écoute mon impatience, préjudice, et besoin d'analyser est surmontée. J'ai laissé toute la communication du messager m'affecter.

Dans mon expérience je sais quand j'ai écouté parce que mon énergie devient davantage animée avec un sens du raccordement à la personne et au contexte plus grand. La compassion et le souci sont réveillés. Je suis permis au moins pendant un moment d'entendre des mots non simplement mais l'intention de la personne et de ceci me donne un sens du raccordement à la personne et également à l'universel. Je sais que les analytiques ont son endroit et viendront plus tard. Dans le moment du raccordement mes corps entiers comprenant chacun des cinq sens écoutent.

Au cours des années j'ai eu beaucoup d'occasions de présenter les participants et les chefs de étude d'excursion aux situations difficiles où la justice était cassée et les gens étaient fâchés. J'ai joint mes collègues de l'ouest souvent avec nos cahiers de confiance où je prendrais notes les mots et les noms qui ont été parlés, essayant copieusement de garder un disque parfait pour découvrir seulement plus tard que mes notes malheureux n'ont pas capturé la puissance de l'échange que je me suis rappelé. Seulement a rarement fait nos collègues locaux ont des cahiers mais souvent j'ai trouvé leur mémoire de la rencontre plus fiable. Par la suite j'ai appris que mon cahier était un filtre que j'ai de manière erronée espéré pourrais attraper la vérité.

Nous vivons dans un moment où le tissu de la communauté des nations pourrait être complètement examiné. Nous sommes tentés pour nous précipiter dedans avec les analyses qui mènent aux solutions de la menace et de la force particulièrement quand nous avons la puissance. Quand nous faisons que nous pouvons devenir chanceux pendant un certain temps. Mais notre chance s'épuisera inévitablement et aucune quantité de puissance ou de menace ne forcera la paix.

Nous pouvons donner une tonalité différente en écoutant profondément du coeur. Le temps est venu pour apporter écouter compatissant des rapports fragiles du niveau de communauté avec les palais du monde.

Fijar el tono: Comunicación en conflicto
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
El tono que fijamos en peacemaking es todo. Sin un acercamiento de la curiosidad, de la sinceridad, y de la honradez podemos ser asegurados que el progreso parará. En una conversación peacemaking hay siempre más a comunicarse que el contenido de la edición discutible. Los símbolos minúsculos de la lengua de la sincronización, del vestido, del lugar y de cuerpo toda la marca una diferencia y pueden abrirse o las puertas cercanas. El dar apropiado del regalo puede ser una parte crítica de esta lengua en algunas culturas. Esto es verdad en el enredo global de conflictos pero es también verdad en la comunidad y los niveles institucionales.

El escuchar considera más profundo nuanced los mensajes que están más cercano al corazón. Esta trayectoria de interesado, curioso, escuchando viene sobre cuando confiamos en los niveles preconscious y semi conscientes de nuestras vidas. Podemos asumir que la otra gente ha encontrado sus propias maneras de estar en el país con esos mensajes internos. Peacemaking, a veces llamado diplomacia, es posible cuando hay un camino. Los caminos son construidos entre nosotros por aventuras de la comunicación nonverbal y verbal sobre un período del tiempo más largo. Las naciones hacen esto en una escala magnífica, el resto de nosotros para hacerla uno en uno.

Durante un viaje a Iraq ensamblé a miembro del equipo de CPT en una visita a una familia en un duro encontrar la vecindad en las cercanías de Bagdad. La familia había entrado en contacto con a nuestro equipo algunas semanas anterior porque uno de sus hijos había desaparecido temprano en la ocupación, y eran desesperados encontrarlo. El conductor del taxi que nos tomó era vacilante porque él no estaba al corriente de la comunidad. Sin embargo, precisamos en nuestra búsqueda.

Después de que la impulsión de una hora nosotros alcanzara la vecindad en donde pedimos en varias ocasiones direcciones más específicas. La gente era cautelosa. Después de que mucho dé vuelta a los caminos laterales encendido que deterioran finalmente alcanzamos la calle cuando sea local nos poblamos acentuado a la casa. La familia nos invitó adentro y recordó su pedido la ayuda e investigó sobre nuestro trabajo. La discusión se parecía atascada por una época mientras que el té fue servido. El hombre de la casa anunció repentinamente que habían lanzado al hijo tres semanas anterior. Nos relevaron pero allí eran parecidos para ser un pall de continuación sobre el cuarto mientras que llegó más té. Entonces preguntamos si el hijo estaba disponible de modo que él pudiera contarnos su historia. Dijeron que iría alguien lo encuentra. Esperamos.

El detainee anterior estalló repentinamente en el cuarto. Él comenzó a gritar en nosotros. En sus gritos él abrogó a una situación en Egipto en donde la gente como él mistreated y los americanos apoyan el gobierno. Su voz era ruidosa y animada. Escuchamos en silencio confuso. Después de una época preguntamos si él podría decirnos sobre su detención reciente y qué transpiró. Él contestó con otro diatribe en cómo eran las cosas tremendas, después establecido el paso hacia adelante y hacia atrás en el cuarto como sus ancianos intentadas a la tranquilidad él abajo. Una tercera vez él azotó hacia fuera en nosotros con lo cual sus padres prevalecieron sobre a en relación con lo toman del cuarto. Nos dijeron que él hubiera estado inclinado a estas clases de respuestas emocionales desde su lanzamiento. Él no era como ése antes, dijeron.

Después de que algunos intercambios más corteses que dejamos y después que comenzamos la tarea de descifrar los tonos que ponían en contraste de nuestro intercambio. ¿El detainee anterior mistreated o aún shamed seriamente y estaba su comportamiento, según lo sugerido por los padres, el resultado de la interrogación traumática? ¿O él comunicaba una cólera y una amargura de levantamiento de una comunidad de Bagdad en los primeros tiempos de la ocupación? En docenas de reuniones con las familias de Medio Oriente había encontrado solamente una vez un arrebato como esto. En la sociedad de Medio Oriente esta clase de comportamiento es adentro temprana raro consigue reuniones conocidas. Sin embargo las expresiones de la cólera pueden ocurrir más adelante como parte de un proceso más grande de negociaciones.

En la reflexión creo más adelante que el comportamiento del hijo reflejó probablemente todo el antedicho y más. El hecho de que la familia nos presentó a hijo después de que una época de la ambivalencia sugiera que lo pensaran sería seguro para ellos si satisficimos a hijo a pesar de la naturaleza inquietante de cuál era venir. El mensaje del hijo incluyó venganza, miedo, y odio. Mi inclinación equivocada era en ese entonces considerar simplemente sus diatribes como la expresión de la cólera sobre la detención. Era incorrecto. Aunque él pudo haber llevado dolor consciente y subconsciente, ese dolor tenía una fuente verdadera en los acontecimientos del unfolding y mereció una interpretación por mí que alcanzó más allá del psicologico. No pude leer los tonos ruidosos, y preferí confinar mi interpretación de acontecimientos a la hospitalidad medio-oriental cortesa del café y del té. Tenía escuché yo habría podido anticipar más profundamente el brote enorme de violencia y la venganza en comunidades como el suyo en los dos años que venían.

En verdadero escuchar no aprendemos necesariamente tanto que es nuevo. Reconocemos realmente simplemente mucho de lo que sabemos ya. El retén es que todos tenemos sistemas altamente desarrollados de clasificar, de juzgar y de eliminar la información que no nos cabe ni hace incómodos. Nos entrenamos para hacer eso. Escuchando más profundamente los arrebatos, a la lengua de cuerpo y a la opción de palabras conseguimos las indirectas que pueden mover peacemaking adelante porque sabemos adónde conseguir comenzados con advertencias, activismo y la interpretación. En escuchar verdadero mi impaciencia, prejudicar, y necesidad se supera de analizar. Dejé la comunicación total del mensajero afectarme.

En mi experiencia sé cuándo he escuchado porque mi energía se anima más con un sentido de la conexión a la persona y al contexto más grande. Se despiertan la compasión y la preocupación. Por lo menos a me se permite por un momento oír palabras no justas pero el intento de la persona y de ésta me da un sentido de la conexión a la persona y también al universal. Sé que el analíticos tienen su lugar y vendrán más adelante. En el momento de la conexión mis cuerpos enteros incluyendo los cinco sentidos están escuchando.

Sobre los años he tenido muchas oportunidades de introducir participantes y a líderes del viaje que aprendían a las situaciones difíciles donde estaba quebrada la justicia y la gente estaba enojada. Ensamblé a mis colegas del oeste a menudo con nuestros cuadernos trusty donde apuntaría las palabras y los nombres que fueron hablados, copioso procurando guardar un expediente perfecto para descubrir solamente más adelante que mis notas no pudieron desgraciadamente capturar la energía del intercambio que recordé. Hizo solamente raramente a nuestros colegas locales tienen cuadernos pero a menudo encontré su memoria del encuentro más confiable. Aprendí eventual que mi cuaderno era un filtro que esperaba equivocadamente podría coger la verdad.

Vivimos en una época en que la tela de la comunidad de naciones podría ser probada a fondo. Nos tientan para acometer adentro con los análisis que conducen a las soluciones de la amenaza y de la fuerza especialmente cuando tenemos energía. Cuando hacemos que podemos conseguir afortunados por una época. Pero nuestra suerte funcionará inevitable hacia fuera y ninguna cantidad de energía o de amenaza forzará la paz.

Podemos fijar un diverso tono escuchando profundamente del corazón. El tiempo ha venido traer escuchar compasivo las relaciones frágiles del nivel de comunidad a los palacios del mundo.

Dare il tono: Comunicazione in conflitto
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Il tono che diamo nel peacemaking è tutto. Senza un metodo di curiosità, della sincerità e dell'onestà possiamo assicurarci che il progresso si arresterà. In una conversazione peacemaking ci sono sempre più da comunicare che il contenuto dell'edizione polemica. I simboli molto piccoli della lingua di sincronizzazione, del vestito, del posto e di corpo tutta la marca una differenza e possono aprirsi o portelli vicini. Dare adatto del regalo può essere una parte critica di questa lingua in alcune colture. Ciò è allineare nel groviglio globale dei conflitti ma è inoltre allineare alla Comunità ed ai livelli istituzionali.

Ascoltare considera più profondo nuanced i messaggi che sono più vicino al cuore. Questo percorso di interessato, curioso, ascoltando viene circa quando ci fidiamo dei livelli preconscious e semi coscienti delle nostre vite. Possiamo presupporre che l'altra gente ha trovato i loro propri sensi essere nel paese con quei messaggi interni. Peacemaking, a volte denominato la diplomazia, è possibile quando ci è una strada. Le strade sono costruite fra noi dalle avventure della comunicazione nonverbal e verbale su un periodo più lungo di tempo. Le nazioni fanno questa su una grande scala, il resto di noi per farle uno su uno.

Durante il viaggio ad Irak ho unito un membro della squadra di CPT in una chiamata ad una famiglia in un duro trovare la vicinanza sui outskirts di Bagdad. La famiglia si era messa in contatto con più presto la nostra squadra determinate settimane perché uno dei loro figli era sparito presto nell'occupazione ed erano disperati trovarli. Il driver del tassì che li ha presi era titubante perché non era al corrente della Comunità. Tuttavia, abbiamo precisato sulla nostra ricerca.

Dopo che l'azionamento dell'ora noi raggiunga la vicinanza in cui abbiamo chiesto ripetutamente i sensi più specifici. La gente era prudente. Dopo che molto giri le diramazioni sopra deteriorantesi infine abbiamo raggiunto la via in cui locale li popoliamo aguzzo alla casa. La famiglia li ha invitati dentro ed ha ricordato la loro richiesta per aiuto ed ha domandato circa il nostro lavoro. La discussione ha sembrato arrestata per un certo tempo mentre il tè è stato servito. L'uomo della casa ha annunciato improvvisamente che il figlio era stato liberato più presto tre settimane. Siamo stati alleviati ma là siamo stati sembrati per essere un pall continuo sopra la stanza mentre più tè è arrivato. Allora abbiamo chiesto se il figlio fosse disponibile in modo che potesse dirci la sua storia. Hanno detto che qualcuno andrebbe lo trova. Abbiamo atteso.

L'ex detainee ha scoppiato improvvisamente nella stanza. Ha cominciato a gridare noi. Nelle sue grida ha fatto appello ad una situazione nell'Egitto in cui la gente come lui mistreated e gli Americani sostengono il governo. La sua voce era forte ed animata. Abbiamo ascoltato nel silenzio confuso. Dopo un momento abbiamo chiesto se potesse dirci circa la sua detenzione recente e che cosa ha trasparito. Ha risposto con un altro diatribe su come le cose terribili erano, quindi percorso avanti e indietro nella stanza come suoi elders provati al quiet lui giù. Una terza volta ha frustato fuori noi al che i suoi genitori sono prevalso sulla a relativa lo prendono dalla stanza. Ci hanno detto che fosse stato propenso a questi generi di risposte impressionabili dal suo rilascio. Non era come quello prima, hanno detto.

Dopo che alcuni scambi che più gentili abbiamo lasciato ed allora che abbiamo cominciato l'operazione di decodificazione dei toni di contrapposizione del nostro scambio. L'ex detainee severamente mistreated o persino shamed ed era il suo comportamento, come suggerito dai genitori, il risultato dell'interrogazione traumatica? O stava comunicando una rabbia e un'amarezza aumentanti di una Comunità de Bagdad nelle fasi iniziali dell'occupazione? Nelle dozzine delle riunioni con le famiglie di Medio Oriente avevo incontrato soltanto una volta uno scoppio come questo. Nella società di Medio Oriente questo genere di comportamento è dentro in anticipo raro ottiene le riunioni al corrente. Tuttavia le espressioni di rabbia possono accadere più successivamente come parte di più grande processo delle trattative.

Sulla riflessione più successivamente credo che il comportamento del figlio probabilmente abbia riflesso tutto il suddetto e più. Il fatto che la famiglia ha presentato il figlio noi dopo che un momento di ambivalenza suggerisse che lo hanno pensato sarebbe sicuro per loro se venissimo a contatto del figlio malgrado la natura sconvolgente di che cosa era venire. Il messaggio del figlio ha incluso la vendetta, il timore e l'odio. La mia inclinazione erronea allora era di vedere semplicemente i suoi diatribes come l'espressione di rabbia sopra il detainment. Ero errato. Anche se può trasportare il dolore cosciente e subcosciente, quel dolore ha avuto una fonte reale negli eventi di spiegamento ed ha meritato un'interpretazione da me che ha raggiunto oltre lo psicologico. Non sono riuscito a leggere i toni forti ed ho preferito limitare la mia interpretazione degli eventi alla metà gentile - ospitalità orientale del tè e del caffè. Ho avuto ho ascoltato più profondamente io potrei prevedere lo scoppio enorme di violenza e la vendetta nelle Comunità come suo durante i due anni venenti.

Reale nel ascoltare necessariamente non impariamo così tanto che è nuovo. Realmente riconosciamo semplicemente molto di che cosa già conosciamo. Il fermo è che tutti abbiamo sistemi fortemente sviluppati della fascicolazione, di giudicare e di eliminazione delle informazioni che non misura o non li reso scomodi. Ci addestriamo per fare quello. Ascoltando più profondamente gli scoppi, alla lingua di corpo ed alla scelta delle parole otteniamo i suggerimenti che possono spostare peacemaking avanti perché conosciamo dove ottenere cominciati con gli avvertimenti, il activism e l'interpretazione. Nel ascoltare reale il miei impatience, pregiudizio e necessità analizzare è sormontato. Ho lasciato la comunicazione totale del messaggero interessarlo.

Nella mia esperienza so quando ho ascoltato perché la mia energia è di più animata con un senso di collegamento alla persona ed al più grande contesto. La pietà e la preoccupazione sono svegliate. Sono permesso almeno affinchè un momento senta le parole non giuste ma l'intenzione della persona e di questa mi dà un senso di collegamento alla persona ed anche all'universale. So che l'analitici hanno relativo posto e verranno più successivamente. Nel momento di collegamento i miei corpi interi compreso tutti e cinque i sensi stanno ascoltando.

Nel corso degli anni ho avuto molte occasioni introdurre i partecipanti ed i capi imparanti di giro alle situazioni difficili dove la giustizia era rotta e la gente era arrabbiata. Ho unito spesso i miei colleghe dall'ovest con i nostri taccuini trusty in cui annoterei le parole ed i nomi che sono stati parlati, copiosamente tentanti di mantenere un'annotazione perfetta per scoprire soltanto più successivamente che le mie note non sono riuscito misero a bloccare l'alimentazione dello scambio di che mi sono ricordato. Ha fatto soltanto raramente i nostri colleghe locali hanno taccuini ma spesso ho trovato la loro memoria dell'incontro più certa. Finalmente ho imparato che il mio taccuino era un filtro che ho sperato erroneamente potrei interferire la verità.

Viviamo in un periodo in cui il tessuto della Comunità delle nazioni potrebbe essere esaminato completamente. Siamo tentati per scorrere veloce dentro con le analisi che conducono alle soluzioni della minaccia e della forza particolarmente quando abbiamo alimentazione. Quando facciamo che possiamo ottenere fortunati per un certo tempo. Ma la nostra fortuna si esaurirà inevitabilmente e nessuna quantità di alimentazione o di minaccia forzerà la pace.

Possiamo dare un tono differente ascoltando profondamente dal cuore. Il tempo è venuto portare ascoltare compassionate i rapporti fragili dal livello comunitario ai palazzi del mondo.

Einstellung des Tones: Kommunikation im Konflikt
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Der Ton, den wir beim Peacemaking einstellen, ist alles. Ohne eine Annäherung der Neugier, der Offenheit und der Ehrlichkeit können wir versichert werden, daß Fortschritt stoppt. In einem peacemaking Gespräch gibt es immer mehr, zum als der Inhalt der streitsüchtigen Ausgabe in Verbindung zu stehen. Die kleinen Symbole der TIMING-, Kleid-, Platz- und Körpersprache alle Marke ein Unterschied und können sich öffnen oder nahe Türen. Das passende Geschenkgeben kann ein kritisches Teil dieser Sprache in etwas Kulturen sein. Dieses ist in der globalen Verwicklung von Konflikten zutreffend, aber es ist auch an der Gemeinschaft und an den Institutionsniveaus zutreffend.

Das Hören nimmt in Betracht tieferes nuanced Anzeigen, die näeher an dem Herzen sind. Dieser Weg von interessiertem, neugierig, hörend kommt über, wenn wir den preconscious und halb bewußten Niveaus unserer Leben vertrauen. Wir können annehmen, daß andere Völker ihre eigenen Wege gefunden haben, zu Hause mit jenen inneren Anzeigen zu sein. Peacemaking, manchmal genannt Diplomatie, ist möglich, wenn es eine Straße gibt. Straßen werden zwischen uns durch Abenteuer der ohne Worte und mündlichen Kommunikation über einem längeren Zeitabschnitt errichtet. Nationen tun dies auf einer großartigen Skala, der Rest von uns, sie zu tun einer auf einem.

Während einer Reise nach den Irak verband ich ein CPT Mannschaftmitglied in einem Besuch zu einer Familie in einem hartem, Nachbarschaft auf dem Randgebiet von Baghdad zu finden. Die Familie hatte mit unserer Mannschaft einige Wochen früh in Verbindung getreten, weil einer ihrer Söhne früh in der Besetzung verschwunden war, und sie waren hoffnungslos, ihn zu finden. Der Taxitreiber, der uns nahm, war zögernd, weil er nicht mit der Gemeinschaft vertraut war. Dennoch legten wir auf unserer Suche dar.

Nachdem der Antrieb einer Stunde wir die Nachbarschaft erreichte, in der wir wiederholt um spezifischere Richtungen baten. Leute waren vorsichtig. Nachdem viel an verschlechternde seitliche Straßen dreht, erreichten wir schließlich die Straße, in der lokal, bevölkeren spitz uns zum Haus. Die Familie lud uns innen ein und rief ihren Antrag für Hilfe zurück und erkundigte sich nach unserer Arbeit. Die Diskussion schien während einer Zeit festgeklemmt, während Tee gedient wurde. Plötzlich verkündete der Mann des Hauses, daß der Sohn drei Wochen früh befreit worden war. Wir wurden entlastet, aber geschienen dort, um eine fortfahrende Hülle über dem Raum zu sein, während mehr Tee ankam. Dann fragten wir, ob der Sohn vorhanden war, damit er uns seine Geschichte erklären konnte. Sie sagten, daß jemand finden ihn gehen würde. Wir warteten.

Plötzlich barst der ehemalige Häftling in den Raum. Er fing an, an uns zu schreien. In seinen Shouts gefiel er einer Situation in Ägypten, in dem Leute wie er schlecht behandelt werden und die Amerikaner die Regierung stützen. Seine Stimme war laut und belebt. Wir hörten in konfuser Ruhe. Nach einer Zeit fragten wir, ob er erklären könnte uns über seine neue Verzögerung und was durchsickerte. Er antwortete mit einer anderen Schmährede auf, wie schreckliche Sachen waren, dann hin und her geschritten in den Raum als seine ältesten, die unten auf Ruhe er versucht wurden. Ein drittes Mal peitschte er heraus an uns, worauf seine Eltern nach relative to a nehmen ihn vom Raum vorherschten. Sie erklärten uns, daß er zu diesen Arten der emotionalen Antworten seit seiner Freigabe geneigt gewesen war. Er war nicht wie der vor, sagten sie.

Nachdem einige höflichere Austäusche, die wir ließen und dann die Aufgabe der Decodierung der kontrastierenden Töne unseres Austausches anfingen. War der ehemalige Häftling streng schlecht behandelt worden oder sogar shamed und war sein Verhalten, wie von den Eltern, das Resultat vorgeschlagen der traumatischen Befragung? Oder teilte er einen steigenden Zorn und eine Bitterkeit von einer Baghdad Gemeinschaft in den frühen Stadien der Besetzung mit? In den Dutzenden Sitzungen mit Mittlere Ostenfamilien hatte ich nur einmal einen Ausbruch so angetroffen. In der Mittlere Ostengesellschaft ist diese Art des Verhaltens erhalten bekannte Sitzungen seltenes innen frühes. Jedoch können Ausdrücke des Zornes als Teil eines größeren Prozesses von Vermittlungen später auftreten.

Auf Reflexion später glaube ich, daß das Verhalten des Sohns vermutlich alles oben genannte und mehr reflektierte. Die Tatsache, daß die Familie den Sohn uns darstellte, nachdem eine Zeit der ambivalenz vorschlägt, daß sie sie dachten, würde für sie sicher sein, wenn wir den Sohn trotz der unsettling Natur trafen von, was war zu kommen. Die Anzeige des Sohns schloß Rache, Furcht und Haß ein. Meine irrtümliche Neigung war zu der Zeit sehen einfach seine Schmähreden als der Ausdruck des Zornes über Zurückbehaltung. Ich war falsch. Obgleich er die bewußten und unterbewußten Schmerz getragen haben kann, hatten diese Schmerz eine reale Quelle in den Unfoldingfällen und verdienten eine Deutung durch mich, der über dem psychologischen hinaus erreichte. Ich konnte die lauten Töne lesen nicht und zog es vor, meine Deutung von Fällen auf höflicher Mitte zu begrenzen - östliche Kaffee- und Teegastfreundschaft. Hatte ich hörte tiefer ich könnte den enormen Ausbruch der Gewalttätigkeit und Rache in den Gemeinschaften wie seinem in den kommenden zwei Jahren vorweggenommen haben.

Beim real Hören erfahren wir nicht notwendigerweise soviel, daß neu ist. Wirklich erkennen wir einfach viel von, was wir bereits wissen. Die Verriegelung ist, daß alle wir hochentwickelte Systeme des Sortierens, des Beurteilens und des Beseitigens der Informationen haben, denen entweder uns nicht unbequem paßt oder bildet. Wir bilden uns aus, um das zu tun. Indem wir tiefer zu den Ausbrüchen, zur Körpersprache und zur Wahl von Wörtern hören, erhalten wir Tips, die entlang peacemaking verschieben können, weil wir wissen, wohin man mit Warnungen, Aktivismus und Deutung begonnen erhält. In realem hören meine Ungeduld, Vorurteil und Notwendigkeit wird zu analysieren überwunden. Ich ließ die Gesamtkommunikation des Kuriers mich beeinflussen.

In meiner Erfahrung weiß ich, wann ich gehört habe, weil meine Energie mehr mit einer Richtung des Anschlußes zur Person und zum größeren Kontext belebt wird. Mitleid und Interesse werden geweckt. Ich werde mindestens einen Moment zugelassen, nicht gerechte Wörter zu hören, aber die Absicht der Person und der dieser gibt mir eine Richtung des Anschlußes zur Person und auch zur Universalität. Ich weiß, daß die analytischen seinen Platz haben und später kommen werden. Im Moment des Anschlußes hören meine vollständigen Körper einschließlich alle fünf Richtungen.

Über den Jahren habe ich viele Gelegenheiten gehabt, erlernentourteilnehmer und -führer zu den schwierigen Situationen vorzustellen, in denen Gerechtigkeit defekt war und Leute verärgert waren. Ich verband meine Kollegen vom Westen häufig mit unseren trusty Notizbüchern, in denen ich die Wörter und Namen niederschreiben würde, die gesprochen wurden und reichlich versuchen würde, eine vollkommene Aufzeichnung zu halten, um nur später zu entdecken, daß meine Anmerkungen miserabel die Energie an des Austausches gefangennehmen nicht konnten, den ich mich erinnerte. Nur tat selten unsere lokalen Kollegen haben Notizbücher, aber häufig fand ich ihr Gedächtnis des Treffens zuverlässiger. Schließlich erfuhr ich, daß mein Notizbuch ein Filter war, den ich irrtümlich könnte die Wahrheit sich verfangen hoffte.

Wir leben in einer Zeit, als das Gewebe der Gemeinschaft von Nationen gänzlich geprüft werden könnte. Wir werden gereizt, um mit Analysen innen zu hetzen, die zu Lösungen der Drohung und der Kraft führen, besonders wenn wir Energie haben. Wenn wir tun, daß wir während einer Zeit glücklich erhalten können. Aber unser Glück läuft unvermeidlich heraus und keine Menge der Energie oder der Drohung zwingt den Frieden.

Wir können einen anderen Ton einstellen, indem wir tief vom Herzen hören. Die Zeit ist gekommen, das mitfühlende Hören zu den zerbrechlichen Verhältnissen von der Gemeinschaftsebene zu den Palästen der Welt zu holen.

Ajustando o tom: Uma comunicação no conflito
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
O tom que nós nos ajustamos em peacemaking é tudo. Sem uma aproximação da curiosidade, do candour, e do honesty nós podemos ser assegurados que o progresso parará. Em uma conversação peacemaking há sempre mais a comunicar-se do que o índice da edição contentious. Os símbolos minúsculos da língua do sincronismo, do vestido, do lugar e de corpo todo o make uma diferença e podem abrir ou portas próximas. Dar apropriado do presente pode ser uma parte crítica desta língua em algumas culturas. Isto é verdadeiro no tangle global dos conflitos mas é também verdadeiro na comunidade e nos níveis institutional.

As tomadas escutando no cliente mais profundo nuanced as mensagens que são mais perto do coração. Este trajeto de interessado, curioso, escutando vem sobre quando nós confiamos nos níveis preconscious e semi conscious de nossas vidas. Nós podemos supor que outros povos encontraram suas próprias maneiras estar no repouso com aquelas mensagens internas. Peacemaking, chamado às vezes diplomacy, é possível quando há uma estrada. As estradas são construídas entre nós por aventuras de uma comunicação nonverbal e verbal sobre um período de tempo mais longo. As nações fazem esta em uma escala grande, o descanso de nós para fazê-la um em um.

Durante um desengate a Iraq eu juntei um membro da equipe de CPT em uma visita a uma família em um duro encontrar a vizinhança nos outskirts de Bagdade. A família tinha contatado nossa equipe certas semanas mais cedo porque um de seus filhos tinha desaparecido cedo na ocupação, e eram desesperados encontrá-lo. O excitador do táxi que fêz exame de nos era hesitant porque não era familiar com a comunidade. Não obstante, nós ajustamo-nos para fora em nossa busca.

Depois que a movimentação de uma hora nós alcançou a vizinhança onde nós pedimos repetidamente sentidos mais específicos. Os povos eram cautelosos. Depois que muito gira estradas laterais sobre se deteriorando nós alcançamos finalmente a rua onde local povoamos-nos pointed à casa. A família convidou-nos dentro e recordou-a seu pedido para a ajuda e inquiriu-a sobre nosso trabalho. A discussão pareceu parada por um momento enquanto o chá foi servido. De repente o homem da casa anunciou que o filho tinha sido liberado três semanas mais cedo. Nós fomos aliviados mas parecidos lá ser um pall continuando sobre o quarto enquanto mais chá chegou. Então nós perguntamos se o filho estivesse disponível de modo que pudesse nos dizer sua história. Disseram que alguém iria o encontra. Nós esperamos.

De repente o detido anterior estourou no quarto. Começou a shouting em nós. Em seus shouts apelou a uma situação em Egipto onde os povos como ele mistreated e os americanos suportam o governo. Sua voz era alta e animated. Nós escutamos em silêncio confused. Após um momento nós perguntamos se poderia nos dizer sobre seu detention recente e o que transpired. Respondeu com um outro diatribe em como as coisas terríveis eram, a seguir passeado para a frente e para trás no quarto como suas pessoas idosas tentadas ao quiet ele para baixo. Uma terceira vez chicoteou para fora em nós whereupon seus pais prevaleceram em cima de a relative to fazem exame dele do quarto. Disseram-nos que tinha sido inclined a estes tipos de respostas emocionais desde sua liberação. Não era como aquele antes, disseram.

Depois que algumas trocas que mais polidas nós deixamos e começamos então a tarefa de descodificar os tons contrastando de nossa troca. O detido anterior mistreated severamente ou shamed mesmo e era seu comportamento, como sugerido pelos pais, o resultado da interrogação traumatic? Ou comunicava uma raiva e um bitterness levantando-se de uma comunidade de Bagdade nos estágios adiantados da ocupação? Nas dúzias das reuniões com as famílias do leste médio eu tinha encontrado somente uma vez um outburst como este. Na sociedade do leste médio este tipo do comportamento está dentro adiantado raro começa reuniões familiares. Entretanto as expressões da raiva podem ocorrer mais tarde como uma parte de um processo maior das negociações.

Na reflexão mais tarde eu acredito que o comportamento do filho refletiu provavelmente todo o acima e mais. O fato que a família nos apresentou o filho depois que um momento do ambivalence sugere que pensaram d seria seguro para eles se nós nos encontrássemos com o filho apesar da natureza unsettling de o que era vir. A mensagem do filho incluiu a vingança, o medo, e o hatred. Minha inclinação equivocada era naquele tempo ver simplesmente seus diatribes como a expressão da raiva sobre o detainment. Eu era errado. Embora pudesse ter carregado a dor conscious e subconscious, essa dor teve uma fonte real nos eventos do unfolding e mereceu uma interpretação por mim que alcançou além do psicológico. Eu não li os tons altos, e preferi confinar minha interpretação dos eventos ao meio polido - hospitality oriental do café e do chá. Tive eu escutei mais profundamente mim poderia ter antecipado o outbreak enorme da violência e a vingança nas comunidades como his nos dois anos de vinda.

Real em escutar nós não aprendemos necessariamente tanto que é novo. Realmente nós reconhecemos simplesmente muita de o que nós sabemos já. O prendedor é que nós todos temos sistemas highly-developed de classificar, de julgar e de eliminar a informação que não nos cabe nem não faz incômodos. Nós treinamo-nos para fazer aquele. Escutando mais profundamente outbursts, à língua de corpo e à escolha das palavras nós começamos as sugestões que podem mover peacemaking longitudinalmente porque nós sabemos aonde começar começados com avisos, activism e interpretação. Em escutar real meus impatience, preconceito, e necessidade analisar é superada. Eu deixei a comunicação total do mensageiro afetar-me.

Em minha experiência eu sei quando eu escutei porque minha energia se torna animated mais com um sentido da conexão à pessoa e ao contexto maior. O Compassion e o interesse awakened. Sou permitido eu pelo menos por um momento ouvir palavras nao justas mas a intenção da pessoa e desta dá-me um sentido da conexão à pessoa e também ao universal. Eu sei que o analíticos têm seu lugar e virão mais tarde. No momento da conexão meus corpos inteiros including todos os cinco sentidos estão escutando.

Sobre os anos eu tive muitas oportunidades de introduzir participants e líderes de aprendizagem da excursão às situações difíceis onde a justiça era quebrada e os povos estavam irritados. Eu juntei meus colegas do oeste frequentemente com nossos cadernos trusty onde eu jot abaixo as palavras e os nomes que foram falados, tentando copiously manter um registro perfeito para descobrir somente mais tarde que minhas notas miseràvel não capturaram o poder da troca que eu recordei. Somente fêz raramente nossos colegas locais têm cadernos mas frequentemente eu encontrei sua memória do encontro mais de confiança. Eventualmente eu aprendi que meu caderno era um filtro que eu esperasse equivocadamente poderia travar a verdade.

Nós vivemos em uma época em que a tela da comunidade das nações poderia completamente ser testada. Nós tempted apressar-se dentro com análises que conduzem às soluções da ameaça e da força especialmente quando nós temos o poder. Quando nós fizermos que nós podemos começar afortunados por um momento. Mas nossa sorte funcionará inevitàvel para fora e nenhuma quantidade de poder ou de ameaça forçará a paz.

Nós podemos ajustar um tom diferente escutando profundamente do coração. O tempo veio trazer escutar compassionate relacionamentos frágeis do nível de comunidade aos palácios do mundo.

Inställning av tona: Kommunikation i konflikt
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Tona är vi uppsättningen i fredsmäkling allt. Utan en att närma sig av kuriositet, candour och ärlighet kan vi försäkras att framsteg ska stoppet. I en fredsmäklingkonversation finns det alltid mer som meddelar, än det nöjt av det grälsjukt utfärdar. De mycket små symbolerna av tajming, klänning, förlägger och kroppsspråket all make en skillnad och kan öppna eller nära dörrar. Anslå att ge sig för gåva kan vara en kritisk del av detta språk i några kulturer. Detta är riktigt i den globala tovan av konflikter, men det är också riktigt på gemenskapen, och institutionellt jämnar.

Lyssnande takes in i det djupare kontot nuanced meddelanden som är närmare hjärtan. Denna bana av intresserade, nyfikna lyssnande skettar, när vi litar på det preconscious och halva medvetet, jämnar av våra liv. Vi kan anta att annan bemannar har funnit deras egna väg att vara hemmastadd med de inre meddelanden. Fredsmäklingen som kallas ibland diplomati, är möjligheten, när det finns en väg. Vägar byggs mellan oss av affärsföretag av den nonverbal och muntliga kommunikationen över en längre tidsperiod. Nationer gör denna på ett storslaget fjäll, vila av oss för att göra det en på en.

Under en snubbla till Irak sammanfogade jag en CPT-gruppmedlem i ett besök till en familj i ett hårt att finna neighbourhooden på utkanten av Baghdad. Familjen hade kontaktat vårt lag några veckor tidigare, därför att en av deras sons hade försvunnen tidig sort i ockupationen, och de var desperat att finna honom. Taxachauffören, som tog oss, var tveksam, därför att han inte var förtrogen med gemenskapen. Ändå oss uppsättning ut på vårt sökande.

Efter en timmes drev oss nådde neighbourhooden var vi frågade upprepade gånger för mer specifik riktningar. Folket var försiktigt. Efter många har vänt på att försämras side vägar, nådde vi slutligen gatan var lokalfolket pekade oss till huset. Den inbjudna familjen oss in och återkallat deras förfrågan för hjälp och frågat om vårt arbete. Den verkade diskussionen stannade för en tid, som tea tjänades som. Plötsligt meddelade manen av huset att sonen hade varit utsläppt tre veckor tidigare. Vi var lättade men där verkade för att vara en fortsätta bår över rummet, som mer tea ankom. Därefter frågade vi, om sonen var tillgänglig, så att han kunde berätta oss hans berättelse. De sade att skulle någon gå finner honom. Vi väntade.

Plötsligt den tidigare detaineebristningen in i rummet. Han började att ropa på oss. I hans rop appellerade han till ett läge i Egypten var folket gillar honom mistreateds och amerikanerna stöttar regeringen. His uttrycker var hög och livlig. Vi lyssnade i förvirrad tystnad. Efter en tid vi frågade, om han kunde berätta oss om hans nya försening och vad transpired. Han svarade med en annan häftig kritik på hur den fruktansvärdna saker var, då stegat fram och tillbaka i rummet, som hans fläderar försökte att tysta honom, besegra. En tredje tid piskade han ut på oss varefter hans föräldrar som segrades på en släkting för att ta honom från rummet. De berättade oss att han hade lutats ned till dessa sorter av emotionella svar efter hans frigörare. Han var inte lik som för, de sade.

Efter några mer artig utbyten som vi lämnade och började därefter uppgiften av avkodning av kontrastera tonar av vårt utbyte. Hade den tidigare detaineen strängt mistreated, eller även dragit skam över och var hans uppförande, som möjligt av föräldrarna, resultatet av den traumatiska utfrågningen? Eller meddelade han en resningilska och en bitterhet av en Baghdad gemenskap i tidigt stadium av ockupationen? I dussintals möten med Mellanösten familjer hade jag endast en gång mött en utbrottnågot liknande detta. I Mellanösten samhälle är denna sort av uppförande sällsynt i tidig sort får bekantade möten. Emellertid kan uttryck av ilska uppstå mer sistnämnd som en del av ett större bearbetar av förhandlingar.

På den mer sistnämnda reflexionen tror jag att son'sens uppförande reflekterade antagligen alla av ovannämnt och mer. Faktumet, att familjen framlade sonen till oss, efter en tid av ambivalens har föreslågit att de tänkte det, skulle är kassaskåpet för dem, om vi mötte sonillviljan den unsettling naturen av vad var att komma. Son'sens den inklusive hämnden, skräcken och hatet för meddelande. Min felaktiga böjelse på tiden var enkelt att se hans häftig kritik som uttryckt av ilska över detainment. Jag var fel. Och undermedvetet smärta, även om han kan ha burit medvetet, smärtar det hade en verklig källa i unfoldinghändelserna och förtjänade en tolkning av mig som nådde det okända det psykologiskt. Jag missade för att läsa det högt tonar, och föredraget att begränsa min tolkning av skeende till den artiga en mitt - östlig kaffe- och teagästfrihet. Hade jag lyssnade djupare mig kunde ha förutsett det jättelika utbrott av våld och hämnd i gemenskapnågot liknande his i de kommande två åren.

I som är verkligt att lyssna lärer vi inte nödvändigtvis så mycket som är ny. Faktiskt känner igen vi enkelt mycket av vad vi vet redan. Fånga är att alla vi har highly-developed system av sortering som bedömer och avlägsnar information som endera inte passformen eller gör oss obekväm. Vi utbildar oss själva för att göra det. Genom att lyssna djupare till utbrott till kroppsspråket och ordvalet som vi får, antyder som kan flyttningfredsmäklingen along, därför att vi vet var att få startade med varningar, aktivism och tolkning. I verkligt lyssna mitt impatience, fördom och behov är att analysera betaget. Jag l5At budbärare sammanlagda kommunikation påverka mig.

I mitt erfara mig vet när jag har lyssnat, därför att min energi blir mer livlig med en avkänning av anslutning till personen och det större sammanhanget. Medkänsla och bekymmer väckas. Förmiddag som I är tillåten åtminstone för att ett ögonblick ska höra uttrycker inte precis, men avsikten av personen och denna ger mig en avkänning av anslutning till personen och också till universalen. Jag vet att det analytiskt har dess att förlägga och ska kommen mer sistnämnd. I ögonblicket av anslutning förkroppsligar mitt helt däribland alla fem avkänningarna lyssnar.

Över åren som jag har haft många tillfällen att introducera att lära, turnera deltagare och ledare till svåra lägen var rättvisa var bruten och folket var ilsket. Jag sammanfogade min kollegor från det västra ofta med våra trusty anteckningsböcker var jag skulle dyft besegrar uttrycker och namnger, som talades som försöker copiously till uppehället ett göra perfektrekord endast för att upptäcka mer sistnämnd att mitt noterar missat miserabelt till tillfångatagandet driva av utbytet som jag mindes. Endast gjorde sällan våra lokalkollegor har anteckningsböcker men ofta I att grunda deras minne av det pålitligare mötet. Slutligen kunde lärd I, som min anteckningsbok var en filtrera, som jag felaktigt hoppas, fånga sanningen.

Vi bor i en tid, då tyget av gemenskapen av nationer kunde grundligt testas. Vi frestas för att rusa in med analyser som bly- till lösningar av hot och styrka, när speciellt vi har att driva. När vi gör att vi kan få lyckliga för en tid. Men vår lycka ska oundvikligen körning ut, och inget belopp av driver eller hot ska styrka freden.

Oss canuppsättning som ett olikt tonar, genom att lyssna djupt från hjärtan. Tiden har kommit att komma med barmhärtigt lyssna till bräckliga förhållanden från gemenskapsnivån till slottarna av världen.

Устанавливать тон: Сообщение в конфликте
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Тон, котор мы устанавливаем в peacemaking всем. Без подхода любопытства, чистосердечности, и добросовестности нас можно убедить что прогресс остановит. В peacemaking переговоре всегда больше, котор нужно связывать чем содержание contentious вопроса. Малюсенькие символы времени, платья, места и языка жестов вся модель разница и могут раскрыть или близкие двери. Соотвествующим давать подарка может быть критически часть этого языка в некоторых культурах. Это поистине в глобальном путать конфликтов но оно также поистине на общине и учрежденческих уровнях.

Слушать учитывает глубокое nuanced сообщения closer to сердце. Этот курс заинтересованного, любознательно, слушающ приходит о когда мы доверяем preconscious и semi сознательным уровням наших жизней. Мы можем принять другие люди путь их собственные быть дома с теми внутренними сообщениями. Иногда вызываемое Peacemaking, дипломатией, по возможности когда будет дорога. Дороги построены между нами приключениями nonverbal и учтного сообщения над более длинним периодом времени. Нации делают это на грандиозном маштабе, остальноях нас для того чтобы сделать его одно на одном.

Во время отключения к Ираку я соединил член команды CPT в посещении к семье в трудном для того чтобы найти район на окраинах Baghdad. Семья связалась наша команда некоторые недели более раньше потому что один из их сынков исчезло в самом начале занятие, и они были отчаянны для того чтобы найти его. Водитель таксомотора принял нас был hesitant потому что он не был знаком с общиной. Однако, мы set out на нашем поиске.

После того как привод часа мы достиг район где мы повторно ask for более специфически направления. Люди были опасливы. После того как много поворачивает дальше бортовые дороги мы окончательно достигли улицу куда местно населяем остроконечно нас к дому. Семья пригласила нас внутри и вспомнила их запрос для помощи и запросила о нашей работе. Обсуждение показалось stalled на время по мере того как чай был послужен. Неожиданно человек дома объявил что был выпущен сынок 3 недели более раньше. Мы были сброшены но там показано, что были продолжая pall над комнатой по мере того как больше чая приехал. После этого мы спросили если сынок был имеющимся, то так НОП он был в состоянии сказать нам его рассказ. Они сказали кто-то пойдет находит его. Мы ждали.

Неожиданно бывший detainee разрывал в комнату. Он начал кричать на нас. В его окриках он апеллировал к ситуации в Египте где люди как он mistreated и американцы поддерживают правительство. Его голос был громок и одушевлян. Мы слушали в confused безмолвии. После времени мы спросили если он смог сказать нам о его недавнем задержании и испарилось. Он ответил с другим diatribe на как awful вещи были, тогда после того как он шагнут back and forth в комнате как его старейшини попытанные к тиши он вниз. Третье время он хлестал вне на нас whereupon его родители превалировали на a relative to примут его от комнаты. Они сказали нам что он был inclined к этим видам эмоциональных реакций с его отпуска. Он не был как то перед, они сказали.

После того как немного более вежливо обменов, котор мы оставили и после этого начали задачу расшифровывать сравнивая тоны нашего обмена. Бывший detainee был строги mistreated or even shamed и было его поведение, как предложено родителями, результатом травматичного расспрашивания? Или он связывал поднимая гнев и озлобление одной общины Baghdad в предыдущих этапах занятия? В дюжинах встреч с семьями Ближнего Востока я только раз сталкивался outburst как это. В обществе Ближнего Востока это вроде поведение редкие внутри предыдущие получает acquainted встречи. Однако выражения гнева могут произойти более поздно как часть более большого процесса переговоров.

На отражении более поздно я верю что поведение сынка вероятно отразило все вышеуказанное и больше. Факт что семья представила сынка к нам после того как время амбивалентности предложит что они думали он был бы безопасен для их если мы встречали сынка несмотря на unsettling природу, то должно было прийти. Сообщение сынка включило реванш, страх, и ненависть. Мое mistaken наклонение вовремя должно было просто увидеть его diatribes как выражение гнева над задерживанием. Я был неправильн. Хотя он может снести сознательную и subconscious боль, та боль имела реальный источник в случаях unfolding и заслуживала толкование мной который достиг за психологическим. Я не сумел прочитать громкие тоны, и предпочесл ограничить мое толкование случаев к вежливо середине - восточное хлебосольство кофеего и чая. Имел я слушал глубоки я смог предвидеть преогромный outbreak расправы и реванша в общинах как его в приходя 2 летах.

В реальный слушать мы обязательно не учим so much что будет ново. Фактическ мы просто узнаем много из мы уже знаем. Задвижка что мы все имеем highly-developed системы сортировать, судить и исключать информацию которой или не приспосабливает или не делает нас дискомфортно. Мы тренируем для того чтобы сделать то. Путем слушать глубоки к outbursts, к языку жестов и выбору слов мы получаем намеки которые могут двинуть peacemaking вперед потому что мы знаем где получить начатыми с предупреждениями, activism и толкованием. В реальный слушать мои нетерпение, предубежденность, и потребность отжат проанализировать. Я препятствовал связи посыльного полной повлиять на меня.

В моем опыте я знаю когда я слушал потому что моя энергия будет больше одушевлянной с чувством соединения к персоне и более большому смыслу. Участливость и забота разбужены. Я позволен по крайней мере на момент услышать справедливые слова но цель персоны и этого дает мне чувство соединения к персоне и также к универсалии. Я знаю что аналитически имеют свое место и придут более поздно. В моменте соединения мои все тела включая все 5 чувств слушают.

Над летами я имел много возможностей ввести учя участников и руководителей путешествия к затруднительным положениям где правосудие было сломленно и люди были сердиты. Я соединял моих коллегаов от запада часто с нашими trusty тетрадями где я jot down слова и имена были поговорены, copiously пытая держать совершенный показатель только для того чтобы открыть более поздно что мои примечания не сумели горемычно захватить силу обмена который я вспомнил. Только редк сделал наших местных коллегаов имейте тетради но часто я считал их память встречи надежно. Окончательн я выучил что моя тетрадь была фильтром я mistakenly понадеялся смог уловить правду.

Мы живем в времени когда ткань сообщество государств смогла тщательно быть испытана. Мы уговорены для того чтобы поспешить внутри с анализами водят к разрешениям угрозы и усилия специально когда мы имеем силу. Когда мы делаем что мы можем получить удачливейшими на время. Но наше везение неизбежно побежит вне и никакое количество силы или угрозы не принудит мир.

Мы можем установить по-разному тон путем слушать глубоки от сердца. Время приходило принести сострадательный слушать к утлым отношениям от уровня общины к дворцам мира.

Het plaatsen van de Toon: Mededeling in Conflict
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
De toon die wij in het peacemaking hebben geplaatst is alles. Zonder een benadering van nieuwsgierigheid, openhartigheid, en eerlijkheid kunnen wij worden verzekerd dat de vooruitgang zal ophouden. In een peacemaking gesprek er altijd mee te delen meer zijn dan de inhoud van de controversiële kwestie. De uiterst kleine symbolen van alle timing, kleding, plaats en kinetisch gedrag maken een verschil en kunnen deuren openen of sluiten. Het aangewezen gift geven kan een kritiek deel van deze taal in sommige culturen zijn. Dit is waar in de globale verwarring van conflicten maar het is ook waar op de communautaire en beleidsniveaus.

Het luisteren houdt met rekening dieper berichten nuanced die dichter zijn aan het hart. Deze weg van geinteresseerd, nieuwsgierig, het luisteren gebeurt wanneer wij op de preconscious en semi bewuste niveaus van ons leven vertrouwen. Wij kunnen veronderstellen andere volkeren hun eigen weg om thuis met die binnenberichten hebben gevonden te zijn. Peacemaking, soms genoemd diplomatie, is mogelijk wanneer er een weg is. De wegen worden aangelegd tussen ons door avonturen van nonverbal en mondelinge mededeling over een langere tijdspanne. De naties doen dit op grote schaal, de rest ons het doen één op.

Tijdens een reis aan Irak ik me bij een CPT teamlid in een bezoek aan een familie in moeilijk sloot aan om buurt op de rand van Bagdad te vinden. De familie had ons team sommige vroeger weken gecontacteerd omdat één van hun zonen vroeg in het beroep was verdwenen, en zij waren wanhopig om hem te vinden. De taxibestuurder die ons nam was aarzelend omdat hij niet vertrouwd met de gemeenschap was. Niettemin, stellen wij op ons onderzoek op.

Na de aandrijving van een uur bereikten wij de buurt waar wij herhaaldelijk om specifiekere richtingen vroegen. De mensen waren voorzichtig. Nadat velen het verslechteren zijwegen aanzetten bereikten wij definitief de straat waar de lokale mensen ons aan het huis richtten. De familie nodigde ons uit binnen en herinnerde aan hun verzoek om hulp en onderzocht over ons werk. De bespreking scheen geblokkeerd voor een tijd aangezien de thee werd gediend. Plotseling kondigde de man van het huis aan dat de zoon drie vroeger weken was bevrijd. Wij waren verlicht maar er schenen voortdurende pall over de ruimte te zijn aangezien meer thee aankwam. Dan vroegen wij of was de zoon beschikbaar zodat hij ons zijn verhaal kon vertellen. Zij zeiden iemand vondst hem zou gaan. Wij wachtten.

Plotseling barstte de vroegere gevangene in de ruimte. Hij begon schreeuwend bij ons. In zijn schreeuwen die hij op een situatie in Egypte een beroep heeft gedaan waar de mensen als hem mishandeld=worden= en de Amerikanen steunen de overheid. Zijn stem was luid en geanimeerd. Wij luisterden in verwarde stilte. Na een tijd vroegen wij of kon hij ons over zijn recente detentie vertellen en wat transpireerde. Hij antwoordde met een andere diatribe op hoe de vreselijke dingen waren, dan afwisselend in de ruimte afpasten als zijn oudsten die aan stil neer wordt geprobeerd hem. Een derde keer die hij uit bij ons heeft gegeseld waarna zijn ouders heersten op a met betrekking tot nemen hem uit de ruimte. Zij vertelden ons dat hij aan deze soorten emotionele reacties sinds zijn versie was geneigd. Hij was niet voordien als dat, zeiden zij.

Na een paar beleefdere uitwisselingen verlieten wij en begonnen toen met de taak om de tegenover elkaar stellende tonen van onze uitwisseling te decoderen. Shamed was de vroegere gevangene streng mishandeld of zelfs en was zijn gedrag, zoals die door de ouders, het resultaat voorgesteld van traumatische ondervraging? Of deelde hij een toenemende woede en een bitterheid mee van één gemeenschap van Bagdad in de vroege stadia van beroep? In dozens vergaderingen met de families van het Midden-Oosten had ik slechts eenmaal een uitbarsting als dit ontmoet. In de maatschappij van het Midden-Oosten is dit soort gedrag zeldzaam binnenbrengt vroeg op de hoogte brengen vergaderingen. Nochtans kunnen de uitdrukkingen van woede later als deel van een groter proces van onderhandelingen voorkomen.

Bij recentere de bezinning geloof ik dat het gedrag van de zoon waarschijnlijk op alle bovengenoemd en meer wees. Het feit dat de familie de zoon aan ons voorstelde nadat een tijd van ambivalentie voorstelt dat zij dachten zou het voor hen veilig zijn als wij de zoon ondanks de unsettling aard ontmoetten van wat moest komen. Het bericht van de zoon omvatte wraak, vrees, en haat. Mijn verkeerde neiging moest tegelijkertijd zijn diatribes als uitdrukking van woede over aanhouding eenvoudig zien. Ik was verkeerd. Hoewel hij bewuste en onderbewuste pijn kan gedragen hebben, had die pijn een echte bron in de openende gebeurtenissen en verdiende een interpretatie door me dat bereikt voorbij psychologisch. Ik slaagde er niet in om de luide tonen te lezen, en verkoos mijn interpretatie van gebeurtenissen tot beleefde koffie en theegastvrijheid te beperken Van het Middenoosten. ik geluisterd meer diep had ik kon de enorme uitbarsting van geweld en wraak in gemeenschappen voorzien hebben als van hem in de komende twee jaar.

Bij het echte luisteren leren wij noodzakelijk zo veel niet die nieuw is. Eigenlijk erkennen wij eenvoudig veel van wat wij reeds weten. De vangst is dat wij allen hoogontwikkelde systemen om hebben informatie te sorteren te beoordelen en te elimineren die of past of ons niet ongemakkelijk maakt. Wij leiden ons op om dat te doen. Door meer diep aan uitbarstingen, aan kinetisch gedrag en de keus van woorden te luisteren krijgen wij wenken die het peacemaking kunnen bewegen omdat wij begonnen het weten waar te te worden met waarschuwingen, activisme en interpretatie. Bij het echt luisteren moet mijn ongeduld, nadeel, en analyseren wordt overwonnen. Ik liet de totale mededeling van de boodschapper me beïnvloeden.

In mijn ervaring weet ik wanneer ik heb geluisterd omdat mijn energie meer geanimeerd met een betekenis van verbinding aan de persoon en de grotere context wordt. Het medeleven en de zorg worden gewekt. Ik mag op zijn minst voor een ogenblik woorden niet alleen horen maar de bedoeling van de persoon en dit geeft me een betekenis van verbinding aan de persoon en ook aan het algemene begrip. Ik weet dat analytisch heeft zijn plaats en later zal komen. In het ogenblik van verbinding luisteren mijn gehele organismen met inbegrip van alle vijf betekenissen.

In de loop van de jaren heb ik vele kansen gehad om lerende reisdeelnemers en leiders aan moeilijke situaties te introduceren waar de rechtvaardigheid gebroken was en de mensen waren boos. Ik sloot me aan bij mijn collega's vaak van het Westen met onze betrouwbare notitieboekjes waar ik woorden en namen die werden gesproken zou noteren, overvloedig proberend om een perfect verslag bij te houden om later slechts te ontdekken dat mijn nota's miserably er niet in slaagden om de macht van de uitwisseling te vangen die ik herinnerde. Deed slechts zelden onze lokale collega's hebben notitieboekjes maar vond ik vaak hun geheugen van de ontmoeting betrouwbaarder. Uiteindelijk leerde ik dat mijn notitieboekje een filter was dat ik verkeerd kon de waarheid vangen hoopte.

Wij leven in een tijd toen de stof van de gemeenschap van naties grondig zou kunnen worden getest. Wij worden verleid om met analyses binnen te stormen die tot oplossingen van bedreiging en kracht leiden vooral wanneer wij macht hebben. Wanneer wij doen dat wij voor een tijd gelukkig kunnen worden. Maar ons geluk zal onvermijdelijk uit lopen en geen hoeveelheid macht of bedreiging zal de vrede dwingen.

Wij kunnen een verschillende toon plaatsen door diep van het hart te luisteren. De tijd is gekomen om het medelevende luisteren aan breekbare verhoudingen van het communautaire niveau aan palaces van de wereld te brengen.

يثبت النغمة: اتّصال في نزاع
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
النغمة نحن نثبت في [بسمكينغ] كلّ شيء. دون مقاربة من فضول, صراحة, ونزاهة نحن يستطيع كنت أكّدت أنّ سيتوقّف تقدم. في [بسمكينغ] محادثة هناك دائما أكثر أن يتّصل من المحتوى من الإصدار مشاكسة. الرموز بالغ الصّغر من توقيت, ثوب, مكان و [بودي لنغج] كلّ صنع فرق ويمكن فتحت أو أبواب قريبة. مناسبة هبة يعطي يمكن كنت جزء حرجة من هذا لغة في بعض ثقافات. هذا يصحّ في المشتبك شاملة نزاعات غير أنّ هو أيضا يصحّ في الجماعة ومستويات تشريعيّة.

يستمع [تك ينتو كّوونت] عميقة [نونس] رسائل أنّ يكون [كلوسر تو] القلب. يأتي هذا ممر من راغبة, فضوليّة, يستمع حول عندما نحن نثق ال [بركنسكيووس] ومستويات واعية [سمي] من حيواتنا. نحن يستطيع افترضت أخرى قد أسّس [بيوبلس] هم خاصّة طرق أن يكون [أت هوم] مع أنّ رسائل داخليّة. [بسمكينغ], أحيانا يدعى دبلوماسيّة, يمكن عندما هناك طريق. طرق بنيت بين نا بمغامرات من [نونفربل] واتّصال كلاميّة على فترة زمنيّة طويلة. أمم يتمّون هذا على مقياس عظيمة, الإستراحة من نا أتمّت هو واحدة على واحدة.

أثناء رحلة إلى العراق تلاقى أنا [كبت] فريق عضوة في زيارة إلى أسرة في يستعصي أن يجد جوار على الضاحيات بغداد. كان الأسرة قد اتّصل ب فريقنا بعض أسابيع [إرلير] لأنّ واحدة من بناتهم كان قد اختفى باكرا في الاحتلال, وهم كانوا يائسة أن يجده. التاكسي كان سائقة الذي أخذنا متردّدة لأنّ هو [ب] لم [فميلير ويث] الجماعة. ومع ذلك, أبدى نحن على بحثنا.

عقب ساعة بلغ إدارة وحدة دفع نحن الجوار حيث نحن بشكل متكرّر سألنا لأكثر اتّجاهات خاصّة. الناس كانوا يحتاط. يلتفت عقب كثير فوق يفسد طرق جانبيّة نحن أخيرا بلغنا الشارع حيث محلّية يعمّمون محدّدة نا إلى المنزل. دعانا الأسرة داخل وتذكّر طلبهم لمساعدة واستعلم عن حول عملنا. بدا النقاشة يتوقّف لوقت بما أنّ شاي كان خدمت. فجأة أعلن الرجل من المنزل أنّ الإبنة تلقّى يكون أطلقت ثلاثة أسابيع [إرلير]. نحن كان خفّفت غير أنّ هناك بدات أن يكون يستمرّ نعش على الغرفة بما أنّ كثير شاي وصل. بعد ذلك سأل نحن إن الإبنة كان يتوفّر [س ثت] هو استطاع قلتنا قصته. هم قالوا ذهب أحد ما يجده. نحن انتظرنا.

فجأة انفجر المعتقلة سابقة داخل الغرفة. هو بدأ يصيح في نا. في هتافاته استأنف هو إلى حالة في مصر حيث الناس مثل ه يكون أسءت والأمريكيات يساندون الحكومة. كان صوته مرتفعة ويحيي. نحن استمعنا في حالة سكون مرتبكة. بعد وقت سأل نحن إن هو استطاع قلتنا حول توقيفه أخيرة وماذا رشح. هو أجاب مع آخر [ديتريب] على كيف أشياء مروّعة كانوا, بعد ذلك يخطو [بك ند فورث] في الغرفة كشيخاته يحاول إلى [قويت] ه إلى أسفل. وقت ثالثة جلد هو خارجا في نا [وهريوبون] والده سادوا على [ا] [رلتيف تو] يأخذه من الغرفة. هم قالوانا أنّ كان هو قد كان ميّال إلى إلى هذا أنواع من إستجابات عاطفيّة منذ إطلاقه. هو [ب] لم مثل أنّ قبل, قال هم.

عقب [ا فو] أكثر تبادلات مهذّبة نحن تركنا وبعد ذلك بدأ المهمة من يفكّ ال يتباين أنغام من تبادلنا. تلقّى المعتقلة سابقة يكون بقساوة أسءت [أر فن] [شمد] وكان تصرفه, بما أنّ يقترح بالوالد, النتيجة من إستجواب جرحية? أو كان هو اتّصل يرتفع حالة ومرارة من واحدة بغداد جماعة في المرحلة مبكرة الاحتلال? في دزينات الاجتماعات مع [ميدّل ست] أسرات واجه أنا تلقّى فقط مرّة انفجار مثل هذا. في [ميدّل ست] مجتمعة هذا نوع التصرف نادرة داخل مبكّرة يحصل يعهد اجتماعات. مهما تعبيرات الحالة يمكن وقعت فيما بعد كجزء من عملية كبيرة مفاوضات.

على إنعكاس فيما بعد يصدق أنا أنّ الإبنة تصرف على الأرجح عكس [ألّ وف ث] آنفة وأكثر. الحقيقة أنّ قدّم الأسرة الإبنة إلى نا عقب وقت الازدواجيّة يقترح أنّ هم فكّروا هو كان آمنة ل هم إن نحن التقينا الإبنة على الرغم من الطبيعة مثيرة من ماذا كان أن يأتي. الإبنة تضمّن رسالة إنتقام, خوف, وكراهية. كان ميلي مخطئة [أت ث تيم] أن ببساطة رأيت [ديتريب] ه كالتعبير الحالة على [دتينمنت]. أنا كنت خاطئة. رغم أنّ هو يمكن يتلقّى حملت واعية وألم [سوبكنسكيووس], أنّ تلقّى ألم مصدر حقيقيّة في التفتح حادثات واستحقّ تفسير ب ي أنّ بلغ إلى ما بعد النفسانيّة. أنا [فيلد] أن يقرأ الأنغام مرتفعة, وفضّل أن يحصر تفسيري الحادثات إلى وسط مهذّبة - شرقيّة قهوة وشاي ضيافة. تلقّيت أنا استمع أكثر بعمق أنا استطاع يتلقّى توقّعت النشوب ضخمة عنف وإنتقام في جماعات مثل خاصّتي في ال يأتي اثنان سنون.

في حقيقيّة يستمع يعلم نحن لا بالضّرورة كثيرا أنّ جديدة. واقعيّا يميّز نحن ببساطة كثير من ماذا نحن سابقا نعرف. المزلاج أنّ يتلقّى نحن كلّ نظامات [هيغل-دفلوبد] من يصنّف, يقضي ويزيل معلومة أنّ إمّا لا يلائم أو يجعل نا متضايق. نحن ندرّببنفسي أن يتمّ أنّ. ب يستمع أكثر بعمق إلى انفجارات, إلى [بودي لنغج] والإختبار الكلمة يحصل نحن لمح أنّ يستطيع تحرّكت [بسمكينغ] جانبا لأنّ نحن نعرف أين أن يحصل يبدأ مع إنذارات, فعالية وتفسير. في حقيقيّة يستمع ي تلهف, ضرر, وحاجة أن قهرت يحلّ. أنا تركت الرسول اتّصال إجماليّة أثرتني.

في خبرتي يعرف أنا عندما أنا قد استمعت لأنّ طاقتي يصبح أكثر يحيي مع إحساس التوصيل إلى الشخص والسياق كبيرة. أيقظت شفقة واهتمام. أنا سمحت على الأقلّ لعزم أن يسمع لا كلمة صحيحة غير أنّ يعطيني القصد من الشخص وهذا إحساس التوصيل إلى الشخص وأيضا إلى القضيّة كليّة. أنا أعرف أنّ يتلقّى التحليليّة مكانه وسيأتي فيما بعد. في العزم التوصيل يستمع [وهول بودي] ي بما في ذلك كلّ خمسة أحاسيس.

على السنون قد تلقّى أنا كثير فرص أن يقدّم يعلم رحلة مشتركات وزعيمات إلى يصعب حالات حيث عدل كان مكسورة والناس كانوا يضجر. أنا تلاقيت زميلاتي من الالغرب غالبا مع مفكّراتنا [تروستي] حيث أنا [جوت دوون] كلمات واسم أنّ كان تكلّمت, بوفرة يحاول أن يحافظ سجل كاملة فقط أن يكتشف فيما بعد أنّ [فيلد] بطاقاتي [ميسربلي] أن على قبض القوة من التبادل أنّ أنا تذكّرت. أتمّ فقط نادرا زميلاتنا محلّية يتلقّى مفكّرات غير أنّ غالبا أنا أسّست ذاكرتهم من المجابه أكثر موثوقة. أخيرا علم أنا أنّ مفكّرتي كان مرشح أنّ أنا [ميستكنلي] أملت استطاع مسكت الحقيقة.

نحن نعيش في وقت عندما البناء من الجماعة الأمم استطاع كنت تماما اختبرت. نحن أغريت أن يستعجل داخل مع تحاليل أنّ يقود إلى حلول من تهديد وقوة خصوصا عندما يتلقّى نحن قوة. عندما يتمّ نحن أنّ نحن يمكن حصلت محظوظة لوقت. غير أنّ سيركض حظنا حتميّا خارجا وما من مبلغة من قوة أو تهديد سيجبر السلام.

نحن يستطيع ثبتت نغمة مختلفة ب يستمع بعمق من القلب. قد أتى الوقت أن يحضر عطوفة يستمع إلى علاقات هشّة من ال [كمّونيتي لفل] إلى القصور من العالم.